LafZona Forum - Sohbet topluluğu, Chat Dünyası

Lafzona web sohbet ve radyo ağı. Görevde olanlar Görev İsim Sunucu Sahibi SokağınTavanı Teknik Sorumlu Coding Sunucu Adminleri EngelYok · züLaL · Nova DJ Kadromuz YabanCı · Boomerang · SokağınTavanı Henüz atanmayan görevler Radyo Lideri Global Kanallar Lideri Sales Lideri Forum Lideri Bağlantılar Sohbet Radyo Forum

Boomerang, Lafzona radyo DJ kadrosunda. Gece Kuşu, Boomerang'ın programıdır. Parça çıkar ve geri döner; tanınan nakarat bir kez daha söylenir. Gece yayınıdır. Sohbet müziğin üstüne binmez, yanında durur. Yayın Bilgi Ayrıntı Program Gece Kuşu Müzik türü Gece karışığı Nasıl dinlenir lafzona.com üzerinde #radyo kanalı veya radyo.lafzona.com Bağlantılar Sohbet Radyo

YabanCı, Lafzona radyo DJ kadrosunda. Gece Rüzgarı, YabanCı'nın Lafzona'daki programıdır. Mikrofon gece açılır. Şarkı acele etmez; sözün arası uzun kalır, nakarat yerini bilir. Yayın bitince parça #radyo'da bir süre daha konuşulur. Yayın Bilgi Ayrıntı Program Gece Rüzgarı Müzik türü Gece, slow Nasıl dinlenir lafzona.com üzerinde #radyo kanalı veya radyo.lafzona.com Bağlantılar Sohbet Radyo

SokağınTavanı, Lafzona radyo DJ kadrosunda. Tavanüstü, SokağınTavanı'nın kendi seçkisidir. Lafzona'nın sunucu sahibi radyoda da mikrofondadır. Liste önceden kilitlenmez; o anın şarkısı çalar, kanal da ona göre konuşur. Yayın Bilgi Ayrıntı Program Tavanüstü Müzik türü Ev sahibi seçkisi Nasıl dinlenir lafzona.com üzerinde #radyo kanalı veya radyo.lafzona.com Bağlantılar Sohbet Radyo

Bazı insanlar güne çaysız başlayamıyor. Bazıları için kahve yoksa sohbet de yarım kalıyor. Tat meselesi gibi duruyor, biraz da alışkanlık. Çay yavaş içiliyor, muhabbetin arasına yayılıyor. Kahve daha kısa, daha sert, bir işin başına oturmadan önce içilen şey gibi. İkisini de seven var. Birini içince diğerinin tadı bozuluyor diyen de var. Yanına bir şeyler koyan da çıkar, sade içen de. Masada biri olsa hangisini koyardınız? Nedenini de yazın, sadece isim yetmez.

Bu saatlerde ortalık genelde daha sakindir. Gündüz kalabalık olan yerler boşalır, yazan kişi de başka bir şey anlatır. Kimisi uyuyamıyordur. Kimisi çalışıyordur. Kimisi de ışık az olunca konuşmayı daha kolay buluyordur. Gece sohbeti bu yüzden gündüzün devamı gibi durmuyor. Aynı yer, tempo başka. Sabah kalkacak olanla geceyi mesai bilen de aynı sessizliği paylaşmıyor. Uykunuz kaçtıysa neyle oyalanıyorsunuz? Müzik, boş boş gezinmek, yoksa hâlâ biriyle yazışmak mı?

Playlist kurmak o kadar kolay oldu ki radyo biraz kenarda kaldı. Yine de birileri hâlâ açıp bırakıyor. Şarkıyı seçmeden, sıranın ne getireceğini bilmeden dinlemenin ayrı bir hali var. Radyoda sevilen şey her zaman parça da değil. Araya giren kısa bir laf, birinden diğerine geçiş, ya da o an başka kimin aynı yayını duyduğunu düşünmek. İstediğin şarkıyı anında bulmak güzel. Her şeyi sen seçince sürpriz de kalmıyor. Eski parçalar da burada karışıyor. Açılınca bazen hiç aramadığın bir şarkı geliyor ve o yetiyor. Siz hâlâ radyo açıyor musunuz, yoksa tamamen kendi listenize mi geçtiniz? Açıyorsanız daha çok müzik için mi, aradaki konuşma için mi?

Bittikten sonra kapanan oyunlar var. Yıllar sonra adı geçince hâlâ o anı getirenler de var. Grafik eski, kontrol tuhaf, yine de insanın aklından çıkmıyor. Bunun sebebi nostalji mi, yoksa oyunun gerçekten iyi kurulmuş olması mı, ayırmak zor. Eski oyunlar daha yavaştı. Bir yeri geçmek için oturup uğraşıyordun. Şimdi birçoğu seni sürekli bir sonraki ödüle itiyor. İkisi de ayrı keyif. Unutulamayanlar genelde ödül yağmurundan çok, içinde kaybolduğun yerler oluyor. Tek kişilik de olabilir, aynı ekranda geçirilen bir akşam da. İsim sayıp liste yapmak istemiyorum. Herkesin aklında kalan başka. Hâlâ adı geçince gülümseten bir oyun var mı sizde? Neden o, görüntüsü yüzünden mi yoksa yanında kimin olduğu yüzünden mi?

Ekranın arkasında kurulan bir tanışıklık bazen aylarca sürüyor. Bazen de bir hafta sonra nick bile hatırlanmıyor. Kalıcı olanlarda ortak bir şey var gibi. Aynı saatte denk gelmek, aynı şeye gülmek, ya da karşı taraf susunca yokluğunun fark edilmesi. Sürekli mesaj şart mı, orası ayrı. Bazı insanlar her gün yazmadan da bağı koruyor. Bazıları için ara uzayınca konu kapanıyor ve yeniden açmak zor geliyor. İnternet arkadaşlığı deyince hemen yüzeysel demek de kolaycılığa kaçıyor. Yüz yüze görüşmeden de birini tanıyabiliyorsun. Tanımakla yıllarca yan yana durmak aynı şey değil. Bir sohbet arkadaşlığı sizce ne zaman gerçekten kalıyor, ne zaman sadece o dönemin muhabbeti olarak bitiyor?

Yazışırken cümleyi düzeltme şansın var. Fazla geldiyse silersin, eksik kaldıysa eklersin. Ses çıkınca o ara yok. Ağzından çıkan çıkıyor. Bu yüzden bazıları yazıyı daha rahat buluyor. Ne diyeceğini toparlayabiliyor. Karşı tarafın kahkahası, duraksaması, cümleyi yarıda bırakıp yeniden başlaması ise seste var. Samimiyet bazen tam bu pürüzde. Bazen de aynı pürüz insanı kilitliyor. Mikrofon açılınca söyleyecek şey bulamayan çok oluyor. Yazıda o boşluk daha az belli. İkisi de online sohbet. Biri daha yavaş, biri daha doğrudan. Hangisinin daha yakın hissettirdiği kişiye göre değişiyor. Kalabalık bir odada konuşmakla iki kişinin yavaş yavaş yazışması aynı şey değil. Yeni biriyle tanışırken yazmayı mı seçiyorsunuz, sesi duyunca mı rahatlıyorsunuz?

Uzun ve karışık şifre daha dayanıklı, bunu duymayan kalmadı. Asıl mesele onu hatırlamak. Her siteye aynı şifreyi yazmak kolay geliyor, biri sızınca hepsi açılıyor. Her yere ayrı, akılda tutulamayacak bir şey uydurmak da insanı unuttum döngüsüne sokuyor. Pratik tarafta iki yol var. Biri, aklında kalan bir cümleden türetmek. Siteye göre küçük bir ek koyuyorsun. Tamamı rastgele değil ama her yerde birebir aynı da değil. Diğeri, şifreleri bir yerde saklayıp sen sadece ana parolayı biliyorsun. İkisi de kusursuz değil. Sakladığın yeri kaybedersen kilitlenirsin. Cümle yönteminde de tahmin edilen bir kalıp kullanırsan işe yaramaz. Doğum tarihi, arka arkaya rakam, nickin kendisi hâlâ en çok denenenler. Kolay oldukları için. Tek bir ana parola mı kullanıyorsunuz, her hesap için ayrı bir şey mi tutuyorsunuz? Size kolay gelen hangisi?

Bir sunucuyu açık tutmak kolay tarafı. Asıl fark, içeri giren insanın on dakika sonra hâlâ durup durmadığı. Kanal dolu görünüp kimse cevap vermiyorsa o doluluk bir işe yaramıyor. Az kişi olsa bile biri selamı görüp lafa karışıyorsa oda yaşamaya başlıyor. Kurallar da bu yüzden duvardaki uzun maddelerden çok, o an orada olanın tavrıyla belli oluyor. Bağıran, küfreden, durmadan reklam bırakan birini kimse tutmaz. Her yeni gelen cümleyi sorguya çekmek de insanı kaçırıyor. Nick, topic, mIRC tarafındaki ufak düzenler işe yarar. Yine de insan, bağlandığında karşısında birinin olduğunu hissetmezse bir daha uğramıyor. Benzer yerler arasında dolaşan biri için bu fark çoğu zaman ilk birkaç cümlede çıkıyor. Gerisi süs. Sizde sunucuyu ayakta tutan şey kural mı, yoksa kanalda gerçekten konuşan birileri mi?

Hafta bitince iki tür insan çıkıyor. Biri kapıyı kapatıp evde kalmak istiyor. Diğeri iki gündür dışarı çıkmadıysa huzursuzlanıyor. Evde kalmak tembellik sayılınca iş bozuluyor. Bazen en iyi dinlenme, kimseyle program yapmamak. Dışarı çıkınca hava değişiyor, başka yüzler görüyorsun, gün başka türlü kapanıyor. İkisi birden de oluyor. Cumartesi ev, pazar bir tur. Ya da tersi. Kalabalık sevenle sessizlik seveni aynı güne zorlamak da ayrı dert. Sizin hafta sonu nasıl bir şekil alıyor? Planlı mı, yoksa o sabah belli mi oluyor?

Gündüz tok gezinen insan, gece olunca mutfağa bakmaya başlıyor. Açlık mı, can sıkıntısı mı, ayırt etmek zor. Bir şeyler hazırlamak uykuyu daha da açabiliyor. Hiç dokunmamak da o saatten sonra aklı yemekte tutuyor. Herkesin bir hali var. Su içip geçiştiren, ekmek arası yapan, sabaha bırakıp yine düşünen. Porsiyon da gündüzkü gibi olmuyor. Sizde gece acıkınca mutfak mı kazanıyor, yoksa yatağa geri mi dönüyorsunuz?

Bazı parçalarda ne dendiği ilk saniyede öne çıkıyor. Bazılarında sözü sonra fark ediyorsun, çünkü ezgi zaten alıp götürmüş. İkisi birden güçlü olunca şarkı akılda kalıyor. Biri zayıfsa da dağılıyor. Sözü güzel diye dinlenmeyen parçalar var. Melodisi tutmuş, ne anlatıldığı umursanmayanlar da. Dil de karışıyor. Türkçe bir şarkıda sözü kaçırmak zor. Yabancı bir parçada ise çoğu kişi önce ritme takılıyor, anlamı sonra arıyor. Bir de yorum farkı var. Aynı söz, başka bir ağızda bambaşka duruyor. Melodi değişince parça tanınmayabiliyor. İkisi de oluyor. Birini seçmek zorunda kalsanız kulağınız hangisine gidiyor? Söz bitince parça da bitiyor mu sizde, yoksa melodisi kalsın yeter mi?

Kaybetmek oyunun parçası, bunu herkes söylüyor. O an yaşanınca söylem yetmiyor. Bir maç, bir bölüm, saatlerce kurduğun bir iş bir hatayla gidiyor ve insan ekrana bakıp duruyor. Kimisi kapatıp kalkıyor. Kimisi hemen yeniden giriyor, bir el daha diye. Sinir de her oyunda aynı değil. Tek başına, kendi hatanla kaybetmek başka. Online oyunda karşı taraf dalga geçince başka. Arkadaşla oynarken gülerek biten bir mağlubiyet ise çoğu zaman hikâyeye dönüyor. Hemen yeniden girmek de her zaman iyi gelmiyor insana. Aynı hatayı üst üste yapmak siniri büyütüyor. Sizde sinir hangi noktada başlıyor? Kaybettiniz diye bırakır mısınız, yoksa tam o anda mı devam edersiniz?

Her gün yazılmazsa arkadaşlık bitiyor sanan var. Haftalarca ses çıkmayıp sonra kaldığı yerden devam eden de var. İkisi de aynı şeyi anlatmıyor. Sürekli mesaj, bazen ilgi. Bazen de boşluk doldurma. Karşı taraf cevap vermek zorunda hissedince muhabbet işe dönüyor. Uzun ara ise ihmal gibi görünebiliyor. Oysa bazı insanlar sessizken de orada. Haberleşmek için illa bir olay gerekmiyor ama her sessizliği de bitiş saymak yorucu. Sınır kişiye göre değişiyor. Biri için üç gün çok. Biri için üç ay normal. Asıl yoran, karşı tarafın temposunu kendi temposu sanmak. Sizde arkadaşlık, düzenli yazışınca mı duruyor, yoksa arada kaybolup geri gelince de bozulmuyor mu?

Ses varken bile insan bazen yüzünü açmak istemiyor. Kamera başka bir eşik. Ne giydiğin, arkanda ne olduğu, o anki halin konuşmaya dahil oluyor. Yazıda ve seste bunlar yok. Görüntülü sohbeti sevenler, karşıdaki kişinin orada olduğunu daha net hissettiğini söylüyor. Çekinenler ise kameranın sohbeti sınav haline getirdiğini. İlk dakikalar genelde suskun geçiyor. Sonra ya rahatlıyor ya da sesle devam edelim deniyor. Herkesin evi, odası, saati buna uygun değil. Işık kötü, oda dağınık, saat geç. Bunlar bahane değil, çoğu zaman gerçek durum. Açmak istememek de kabalık sayılmamalı. Siz kamerayı ne zaman açarsınız? Tanıdık biriyle mi, yoksa yeni bir sohbette de rahat mısınız?

Cep neredeyse elde bitiyor. Haber, mesaj, kısa bir bakış, hepsi orada. Bilgisayar ise oturup bir iş yapılacak zamana kalıyor. Bu yüzden daha fazla sorusu saatle ölçülünce telefon öne çıkıyor. Yapılan işe bakınca cevap değişebiliyor. Uzun yazı, dosya, bir şeyi yan yana karşılaştırmak hâlâ büyük ekranda rahat. Telefonda ise her şey parça parça. Birinin bütün günü telefonda geçiyor, akşam bilgisayarı açmıyor. Diğeri telefonu sadece bakmak için kullanıyor, asıl vaktini masada geçiriyor. İkisi de internete bağlı. Kullanım aynı değil. Telefonda başlayan bir iş bilgisayarda bitiyor, ya da tersi. Dosyayı büyük ekrana atmadan rahat etmeyen var. Haberleşmeyi ise telefondan çıkarmayan var. Biri diğerinin yerine geçmiyor. Küçük ekranda uzun iş de çabuk yoruyor. Sizde günün çoğu hangisinde geçiyor? Biri bozulsa hangisinin yokluğu daha çok belli olur?

Nick, odaya girmeden önce görünen tek şey. Çok süslü olursa okunmuyor. Çok düz olursa da kalabalıkta kayboluyor. Arada bir yer var ve herkes orayı başka tarif ediyor. Bazıları gerçek adına yakın bir şey seçiyor, bulunmak istiyor. Bazıları tam tersine, dışarıda kullandığı isimle karışmasın diye uzak duruyor. Rakamla biten, alt çizgili, her kanalda başka yazılan nickler de var. Hatırlanması zor olan bir kere selam alır, ikinci seferde kim olduğu karışır. Küfür, reklam ya da başkasının taklidini andıran bir isim ise daha kapıdayken mesafe koyduruyor. Aynı nicki iki kişi isteyince de kıskançlık çıkıyor. Kim önce aldıysa o kalıyor, diğeri takısını değiştiriyor. Kolay okunan ve başkasına benzemeyen bir nick çoğu zaman yeter. Siz nicki bir kere seçip uzun süre mi taşıyorsunuz, yoksa canınız sıkılınca değiştirir misiniz?